شهر پرث استرالیا

شهر پرث استرالیا

ایضا جوابیه

مرجان خانم گل سلام

من نوشتم دو ، سه ماه اما واقعیتش اینکه اگه کسی ازم بپرسه چقدر طول کشید تا عادت کردی می گم یکسال.

اون چند ماه از نظر من ماله کسایی که به طریقی سریع وارد جامعه میشن مثل کار.

من وقتی اومدم می تونم بگم یکماهی از خونه بیرون نرفتم  و واقعا حالم بد بود طوری که وقتی علی قرار شد بره دانشکده از شدت استرس معده ، کمر درد گرفتم و هیچ کاری نمی تونستم بکنم وعلی مجبور شد ۴ روز خونه بمونه.

تا اینکه کم کم شروع کردم به بیرون رفتن مسیر اتوبوس ها رو علی یادم دادم هر روز بدون استثنا می رفتم یه انگیزه دیگم هم که بعد پیدا کردم خرید وسایل مورد نیازمون بود.(همون کاروسل که قبلا گفتم).

ادم اگه بتونه دوست پیدا کنه خیلی خوبه ، من خیلی دوست نداشتم با ایرانیها رفت وامد کنم .به جاش کلاس ورزش ثبت نام کردم(fitness first سیدنی هم شعبه داره) خیلی خوب بود اونجا ادم هم با مردم در تماسه هم خیلی به خاطر زبان اذیت نمیشه (اخه زبانم اون اوایل خیلی خوب نبود).بعد هم کلاس های زبان  Communicareرو رفتم کلاس هاس زبانی که توسط دولت برگذار میشه با هزینه کم (علاوه بر کلاس زبان کلاس اشپزی و کار دستی هم داره).در کل هر جای که بتونید با مردم در تماس باشید بریید خیلی کمک می کنه خیلی.

به نظرم تنها راه کنار اومدن با غربت اول پیدا کردن یه دوست خوبه ، و بعد هم اینکه ادم خودش رو مشغول کنه به هر صورتی.

نمی دونم شما سایت دارید یا نه ، داشتن سایت یکی از مزیتهاش دوست پیدا کردنه سر ادم رو هم خیلی گرم میکنه .این هم یه جور رابطه است و خیلی به رفع تنهایی کمک می کنه.

به هر حال چون اینجا رو هم  دوست داشتم زود با شرایط کنار اومدم البته این وسط علی خیلی خیلی کمکم کرد من خیلی غر می زدم و لی اون تحمل می کرد و بیشتر از خودم برام غصه می خورد.

به فکر فک و فامیل هم نباشید اینکه الان کی  خونه کی رفته ، عروسی فلانیه ،نوروزه و من اونجا نیستم. این باعث میشه هی غصه بخورید.سعی کنید اینجا برای خودتون دوست و فامیل درست کنید.

----------------------------------------------------------------------------------------

به خاطر این برای این دو دوست عزیز پست گذاشتم چون از شون ادرسی نداشتم. در ضمن حرفهام هم خیلی طولانی بود.

  
نویسنده : perthcity ; ساعت ۳:٠٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٤ آذر ۱۳۸٧
تگ ها : متفرقه